هشت سال ... چقدر زود گذشت. این قدر زود که باور نمی کنی و باید دستها را بیاوری رو به روی صورتت و بشماری و نمی دانی که خدا رو شکر می کنم که این قدر دیر نشده که انگشت کم بیاوری. هر چند از یک دست فراتر...

چند هفته گذشته از اولین پیامت در فیس بوک؟ نگفتم که حساب روز و ماه و سال را نگه نمی دارم؟ که سالهاست آرشیو نمی کنم خاطره ها را؟ که همه را فراموش می کنم؟ نگفته ام، اما اگر نفهمیده باشی چه؟

برای امشب نمی دانم چه باید بگویم.

یادم هست که هشت سال پیش، امشب، من و تو بودیم و یک جشن کوچک برای تو و یادم هست هنوز که چقدر سخت بود که دعوتم کنی به اولین مهمانی دو نفره مان، طبقه بالای پیتزا هزار و یک.

چند وقت بعد بود که حمید دعوتمان کرد برای شام و سر به سرمان می گذاشت که شام عروسی چه باید باشد و... تو ریز ریز می خندیدی و من می دانستم هرگز! چرا همان وقتها به تو نگفتم؟؟ شاید انتظار داشتم خودت بدانی....

هشت سال گذشت. آدمها آمدند و رفتند و هزار تا قصه ساخته شد و نه تو بودی و نه من و نه ... فقط حس گناهی با من ماند که رفته رفته مرا برد.

هشت سال گذشت. نمی دانی که چند بار دفتر تلفن قدیمی ام را ورق زدم که سراغت را بگیرم و نتوانستم.

چه می شد اگر فیس بوک نبود و تو پیدایم نمی کردی؟ و آن چند خط را نمی نوشتی و من تا ابد با حس گناهم می ماندم و تو هرگز نمی فهمیدی چه کشیدم؟

به رویم نمی آوری، می خندی و حرف عوض می کنی که نرنجم و خجالت نکشم. می فهمم و قدردانم. به اندازه هشت سال عذاب وجدان، می فهمم!

حرفی ندارم، نمیدانم چه بگویم، فقط....

رفیق قدیمی تولدت مبارک.

                                                                            امضا: دروتی سیمپل